Tagarchief: Vurige tong

‘Vurige tong’ genomineerd voor Bronzen Uil

Driewerf (en nog wel een aantal keren) hoera! Ik ben met Vurige tong genomineerd voor de nieuwe literaire debuutprijs De Bronzen Uil, die wordt uitgereikt op het ook al nieuwe festival Het Betere Boek. Naar aanleiding van haar 160-jarig bestaan organiseert het Willemsfonds op zaterdag 8 oktober in Gent de eerste editie van het jaarlijkse literaire festival Het Betere Boek. Het Willemsfonds wil met Het Betere Boek het “betere Nederlandstalige boek, in het bijzonder dat van nieuwe, debuterende Nederlandstalige schrijvers”, ondersteunen en promoten. Lees verder

Reacties uitgeschakeld voor ‘Vurige tong’ genomineerd voor Bronzen Uil

Opgeslagen onder Nieuws

Grote dromen

Op de literaire website Tzum, die onder meer bekend is van de jaarlijkse Tzum-prijs voor de beste zin (vorig jaar gewonnen door Tom Lanoye), verscheen een recensie van mijn boek Vurige tong. Te veel eer in deze slotzin maar natuurlijk zeer blij daarmee:  “De literaire kanonnen uit de eerste alinea kunnen nog wel eens een vrouwelijke opvolger krijgen.” Die literaire kanonnen zijn Claus, Boon en Walschap. Voor een debuut is die voorspelling nog te vroeg, maar een mens mag ernaar streven, en dat doe ik, een van mijn motto’s indachtig: “We grow great by dreams” (Woodrow Wilson). Het gaat om het streven, en dat is nog belangrijker dan het bereiken van de droom.

Lees hier de recensie.

Reacties uitgeschakeld voor Grote dromen

Opgeslagen onder Nieuws

1001 Dromen is 1 jaar, nieuw boek verschijnt in mei


Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn boek Duizend-en-één dromen. Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn werd voorgesteld.

Een jaar later is het bijna tijd voor de publicatie van mijn nieuwe boek Vurige tong. Het heeft niets met Iran te maken, maar wel met mijn eigen jeugd, West-Vlaanderen, het katholieke geloof, het dorp, de grote stad. Of zoals het in de zomerbrochure van De Bezige Bij staat:

In ‘Vurige tong’ weekt de aanblik van het dode lichaam van haar ‘tante nonne’ bij Ann De Craemer een woede los die ze nooit eerder voelde. Het dwingt haar te spreken, terwijl haar voorouders hebben gezwegen. In haar zeer katholieke West-Vlaamse ‘dorp dat zich stad noemt’ is ‘zwijgt en doe voort’ gedragsregel nummer één.

Ann De Craemer toont hoe het katholieke geloof erin slaagde haar grootouders en ouders in slaap te wiegen. Ze beschrijft hoe het machtsmisbruik met permissie van God de Vader tot in de jaren 1990 doorging. God verdwijnt in stilte uit haar dorp, maar velen voelen zich nog steeds microben onder zijn voetzolen. Die dorpse nederigheid wilde ze ontvluchten door naar de grote stad te verhuizen, Brussel. Maar ook komt, totaal onverwacht, de schaduw van haar kerktoren terug en beseft ze dat ze meer van dat dorp houdt dan ze zelf had kunnen toegeven.

Verschijningsdatum van Vurige tong: 12 mei. Plunderen die boekhandel!

1 reactie

Opgeslagen onder Iran