Tagarchief: Rumi

Vertaling van Rumi voor deze week (deel 4)

Rumi zoals alleen Rumi dat kan: het mysterie begrijpelijk maken.

EEN ONGESCHIKTE VERGELIJKING

In de tastbare wereld zijn geen twee dingen gelijk.

Elke vergelijking is ongeschikt en ruw.

Je kan een leeuw naast een man plaatsen,

maar die plek is voor beiden gedurfd.

Veronderstel dat het lichaam als deze lamp is.

Ze heeft een wiek en olie nodig. Slaap en voedsel.

Als ze die niet krijgt, zal ze sterven,

en ze brandt die steeds opnieuw op, in een poging dood te gaan.

Maar waar is de zon in deze vergelijking?

Ze gaat op, en het licht van de lamp

mengt zich met de dag.

Eenheid,

die de realiteit uitmaakt, kan niet begrepen worden

met beelden van lamp en zon.

Het vervlakken

van een meervoud tot een eenheid is fout.

Geen beeld kan beschrijven

wat overblijft van onze vaders en moeders,

onze grootvaders en grootmoeders.

Taal beroert niet degene

die leeft in elk van ons.

Reacties uitgeschakeld voor Vertaling van Rumi voor deze week (deel 4)

Opgeslagen onder Iran

Nieuwe vertaling van een gedicht van Rumi (deel 3)

Deze week, zoals beloofd, een nieuwe vertaling van een gedicht van de Perzische meester Rumi. Om van te genieten, uit het hoofd te leren, en nooit meer te vergeten.

Je bent mijn leven

Je bent mijn leven, je bent mijn leven, mijn leven; je bent

van mij, je bent van mij, van mij.

Je bent mijn koning, je verdient mijn passie; je bent

mijn snoep, je verdient mijn tanden.

Je bent mijn licht; blijf in mijn ogen wonen,

O mijn ogen en fontein van leven!

Toen de roos jou aanschouwde, zei ze tegen de lelie, ‘Mijn

cipresboom kwam naar mijn rozentuin.’

Zeg me, hoe verhoud je je tot twee verspreide dingen!

jouw haren, en mijn verstrooide toestand!

Het touw van je haren is mijn keten, de muur van

je kin mijn gevangenis.

Waar ga je naartoe, dronken, je handen schuddend?

Kom bij mij, mijn lachende roos!

Reacties uitgeschakeld voor Nieuwe vertaling van een gedicht van Rumi (deel 3)

Opgeslagen onder Iran

Gedicht van Rumi: vanaf nu wél elke week

Met mijn excuses voor de vertraging: ik had wekelijks een vertaling van een gedicht van Rumi beloofd, maar het was eventjes druk. Vanaf nu: elke week!

Deze keer een toepasselijk gedicht van Rumi over de winter.

MIJN SLECHTSTE GEWOONTE

Mijn slechtste gewoonte: zo moe word ik van winter
dat ik een marteling ben voor mijn omgeving.

Wanneer jij hier niet bent, groeit niets.

Alle helderheid verlaat mij. Mijn woorden
raken verward en verstrikt.

Hoe stinkend water genezen? Stuur het terug naar de rivier.
Hoe slechte gewoontes genezen? Stuur me terug naar jou.

Wanneer water opgezogen wordt door de bekende draaikolken
graaf dan door de bodem een uitweg
naar de oceaan. Er is een geheim medicijn

bestemd alleen voor hen die zoveel pijn hebben
dat alle hoop verdwenen is.

Zij die hopen zouden zich benadeeld voelen als ze het wisten.
Kijk zo lang je kan naar de vriend van wie je houdt,
of die vriend nu uit het zicht verdwijnt
of weer naar je toekomt.

Reacties uitgeschakeld voor Gedicht van Rumi: vanaf nu wél elke week

Opgeslagen onder Iran

Rumi, de meester

Vanaf nu kan u elke week op mijn blog een Nederlandse vertaling lezen van een gedicht van de Perzische dichter Rumi (120-1273). Naast die van Hafez is er geen Perzische poëzie die mij meer kan betoveren dan die van Djalal ad-Din Rumi. Geen dichter ook die de liefde mooier bezongen heeft dan hem – of wat dacht u hiervan?

WANNEER JE ZWAARD

wanneer je zwaard
mijn nek bereikt
zullen mijn ogen zich
niet afwenden
van je gezicht

wanneer mijn mond
omzwachteld
dicht is
en dit lichaam achtergelaten
in het vuil
zullen mijn ogen zich
niet afwenden
van je gezicht

ik vraag niets
niets van jou
behalve je schoonheid
je keizerlijke schoonheid

12 reacties

Opgeslagen onder Iran