Tagarchief: Iraans

‘A Seperation’: nieuwe bejubelde Iraanse film

Als u bij dit regenachtige weer een goede film wil zien, één advies: A Seperation van Asghar Farhadi. Zelf moet ik de film nog gaan kijken, maar hij wordt nu al alom bejubeld. Hieronder de recensie van Volkskrant-recensent Bor Beekman. Hij vindt het een vlekkeloos geregisseerd, schrijnend drama waarin twee stellen elkaar naar het leven staan.

Zij wil emigreren, voor de toekomst van hun dochter. Hij wil blijven, om zijn met alzheimer kampende vader te verzorgen. Trouwens: wie garandeert hem dat de toekomst van hun dochter in het buitenland beter is?

Zo belanden Nader en Simin na veertien jaar huwelijk bij de ambtenaar van de burgerlijke stand. De scheiding wordt bevestigd, maar biedt geen soelaas: zonder toestemming van vader mag hun 11-jarige dochtertje überhaupt Iran niet uit.

Hulp in de huishouding

Als Simin bij haar ouders intrekt, huurt Nader een hulp in de huishouding in om de zorg voor zijn vader te dragen, zelf is hij daarvoor overdag te druk. De vrouw, Razieh, heeft het kleine beetje salaris hard nodig, maar is niet opgeleid voor zulke zware verzorgende taken en worstelt met haar geloofsvoorschriften – mag ik een vreemde man wel verschonen?

Het conflict ligt op de loer, en manifesteert zich in een mix van pech, onachtzaamheid en onbegrip. Vader is een middag alleen gelaten. Nader beschuldigt de hulp en zet de tegenstribbelende vrouw het huis uit. Zijn duw leidt tot een val, of niet. En tot een miskraam, of niet.

Hitchcockiaanse meester

De Iraanse scenarist en regisseur Asghar Farhadi (39) toont zich een Hitchcockiaanse meester in het uitzetten van (valse) sporen, waarbij oorzaak en gevolg en de daaruit volgende schuldvraag voortdurend verschuiven. Tegelijk is zijn drama A Separation een messcherpe analyse van de huidige Iraanse samenleving, en de tweedeling onder de bevolking.

Nader en Simin representeren de (seculiere) middenklasse, en komen tegenover de ongeschoolde Razieh en haar heethoofdige echtgenoot te staan – die niet op de hoogte was gesteld van de bijbaan van zijn vrouw, en zich aangetast voelt in zijn eer. Er gaapt een kloof tussen de hogere en lagere klasse, die wordt opgerekt wanneer de ene partij de andere aanklaagt wegens doodslag. Overtuigd van het eigen recht storten de stellen elkaar, en zo uiteindelijk zichzelf, almaar verder het ongeluk in.

Groot verteltalent

Dat Farhadi daartoe geen moment toevlucht neemt tot overdrijving, getuigt van een groot verteltalent; elke wending is even plausibel, even realistisch. Hij nodigt de kijker wel uit te oordelen, maar laat die neiging almaar botsen op voortschrijdend inzicht – geen van de volwassenen is volkomen eerlijk, elk van hen is te begrijpen.

In het nauw gebracht sjoemelen Nader en Simin met getuigenissen. Razieh, die niet minder klemzit, manipuleert middels haar geloof, en haar gefrustreerde man speelt de hem resterende troef uit en dreigt met geweld: ‘Ik heb toch niks te verliezen.’

A Separation, op het filmfestival van Berlijn met de Gouden Beer bekroond, is vrijwel vlekkeloos geregisseerd en kan bogen op uitstekende acteurs, onder wie de Iraanse steractrice Leila Hatami (als Simin). Wat de film zo doet schrijnen, is de suggestie dat de ruzie met een beetje kundige bemiddeling zo verholpen zou zijn, en eigenlijk door geen van de partijen gewenst is. Maar elke poging om de zaak te schikken, van beide kanten, stuit op hindernissen als trots, argwaan en religie, en de nauwelijks met een menselijke maat metende Iraanse wetgeving.

Door op enkele momenten iets van lichtheid toe te laten, een flard humor, behoedt Asghar Farhadi zijn film voor een loodzware tred. Je blijft hopen op een goed einde.

Reacties staat uit voor ‘A Seperation’: nieuwe bejubelde Iraanse film

Opgeslagen onder Iran

25 Khordad: herdenking, repressie en openbare ophanging


Vandaag is het in de Iraanse kalender 25 Khordad, en dat is de dag waarop twee jaar geleden miljoenen Iraniërs de straat opgingen om te protesterentegen de uitslag van de frauduleuze presidentsverkiezingen van 12 juni 2009. Eigenlijk was die dag de geboortedag van de Groene Beweging, en veel Iraanse vrienden hebben me verteld dat het ‘de mooiste dag van hun leven’ was.

Ter herdenking van 25 Khordad is vandaag opnieuw opgeroepen tot stil protest in de straten van Teheran en andere grote steden. Maar net zoals drie dagen geleden, toen er ook stil werd geprotesteerd, zal de repressie opnieuw groot zijn. Hoe machtig het repressieapparaat van het regime is, blijkt ook uit de prachtige documentaire ‘Chroniques d’un Iran interdit’, die gisteren op Arte werd uitgezonden. Anderhalf uur ontroerende televisie, die met veel verborgen cameramateriaal laat zien hoe Iraniërs zich sinds 12 juni 2009 met hand en tand tegen het regime hebben verzet, vaak met dramatische gevolgen.
Een dramatisch bericht van barbarij is ook dat dat Iran vandaag in het openbaar een pedoseksueel heeft opgehangen. Dat gebeurde in de Zuid-Iraanse stad Neyriz. Het gaat om een veroordeling voor het verkrachten en vermoorden van een 8-jarig meisje. Dat meldde de staatstelevisie in Iran.

De staatsmedia vermeldden verder dat de man een familielid was van het meisje maar wijdden niet uit over zijn identiteit. De veroordeelde stal goud van het kind voor hij haar verkrachtte en vermoordde.

Het aantal executies door de strop in Iran staat dit jaar op 155 volgens een telling van persbureau AFP. Publieke executies komen echter niet vaak voor.

Iraanse media meldden vorig jaar 179 van deze executies. Internationale mensenrechtenorganisaties stellen echter dat het werkelijke aantal veel hoger ligt. Iran zou na China de meeste doodvonnissen ter wereld voltrekken. (bron: de Volkskrant)

Reacties staat uit voor 25 Khordad: herdenking, repressie en openbare ophanging

Opgeslagen onder Iran

"I will take revenge on Quran, on Allah, on all Muslims, all people with closed eyes deserve punishment"


Af en toe krijg ik mails van mensen die contacten hebben in Iran, en die me vertellen over hun bevindingen en ervaringen. Gisteren kreeg ik weer zo’n brief, en ik las hem met stijgende verbazing en tranen in de ogen.

Het gaat om een westerse man die in Iran een goede vriendin heeft. Ik noem haar Saba, want haar echte naam hou ik uiteraard geheim. Saba is 22 jaar jong en studeert moleculaire biologie. Ze is uiterst intelligent, maar woont in een zeer religieuze stad van Iran, en heeft het gevoel dat ze daar stikt. Zij is absoluut niet gelovig; haar familie wel. Ze vertelde haar vriend, die mij dus de mail stuurde, een tijd geleden dat ze het gevoel heeft in een cocon te leven, afgesloten van de westerse wereld en van vrijheid. Ze schreef hem daarover onder meer deze brief, die ik mocht publiceren. Aanleiding is een ‘voorval’ waarbij een goede vriendin van haar het had aangedurfd met een aantal jongeren in één ruimte samen te komen en nochtans onschuldige dingen te doen die echter voor het islamitische regime niet door de beugel konden. De vriendin werd gearresteerd en misbruikt.

Wie echt wil weten hoezeer religie, in dit geval islam, levens van mensen kan verwoesten, moet deze brief lezen. En hem verspreiden.

I am so sad, I am so angry, she has been destroyed, she has been finished, she is only 15, she has become completely mad, she doesn’t have control of herself anymore. They beat her, they, those women there abused her, they raped her, she was talking and she was shaking, she can’t study anymore because she has lost her consciousness, she was an all-time smiley girl but now she can only cry, or no, she can’t cry, she just stares. For what sin they did it to her? Even she prayed, she believes in Allah and she always prays but why God didn’t they help her? You know what they did to her? They took off all her clothes in front of lots of women, maybe men too, but she was ashamed to tell that. Completely naked they made her lie on a bed and they opened her legs and started investigating into her vagina and touching her breasts to torture her. Tell me, isn’t it a rape? Is it a legal islamic rape? Where is her shelter? She has no one, she is very alone and her parents are not that rich and powerful. All three in their small family could only cry. Where are people who call themselves Muslims to see all this? Do they live with Islamic laws? Those Muslims in your country know nothing, this is Islam, who has said it has been abused? It has not, it has not, IT HAS NOT BEEN ABUSED, it is the Islam I have read in Quran, let me tell you, women are nothing, hey, those Muslims, if they say what I’m saying is a lie, let them go and open their Qurans and read the surahs about women and lights? They will see the real Islam there.

I am full of hate, I have never been like that, I am extremely angry, I will take revenge on all of them, one by one, I am so sure about that. You should have seen her, she always wore very nice clothes, always smiled, you just said something and she started laughing, but now, she had come here with her home clothes, and whatever you said, she waited for some minutes and after several minutes she just looked at you very cold and said something meaningless. Her hands were brown as she had been beaten several times.

You will see, as much as it is hard, if even I will get killed in this way, I will take revenge. I will take revenge on Quran, on Allah, on all Muslims, all people with closed eyes deserve punishment. You should have seen her, a 15 year old girl who is almost nothing anymore. She is sick of stress and she is full of fear. I am sure about so many other things they have done to her but she can’t talk about them. They will take her to a psychologist soon.

You know what I want to do now? For the first time, I wanna take the Quran in my hand and beat it very hard, want to tear it up, want to promise Allah again I will destroy his kingdom, his crazy nasty dirty kingdom. One day comes that we will put all Qurans of the world in the center of Mecca and we put fire on all of them, we will burn all of them, I will do that.

1 reactie

Opgeslagen onder Iran

Khamenei steunt Ahmadinejad en roept op tot kalmte


De Iraanse opperste leider Ali Khamenei heeft zondag zijn steun betuigd aan president Mahmoud Ahmadinejad, wiens regering “goed en passend” is. Hij riep op tot beëindiging van de crisis die het conservatieve regerende kamp al een maand treft. Dat berichtte de staatstelevisie zondag.

“De regering is aan het werk”, verklaarde Khamenei. In een allusie op de felle kritiek die de religieuze leiders de afgelopen maand uitten op Ahmadinejad, herbevestigde Khamenei “de gevoeligheden en de problemen te kennen”. “Maar de regering en het parlement moeten elkaar helpen”, zei hij. “Vriendschap en gematigdheid in het land en in de relaties tussen parlement en regering zijn noodzakelijk”, klonk het. President Ahmadinejad zou er zelfs even aan gedacht hebben op te stappen na het debacle over zijn minister van Inlichtingen Heydar Moslehi. Ahmadinejad wilde die ontslaan, maar Khamenei ging dwarsliggen. Uiteindelijk zou Ahmadinejad zich bedacht hebben over zijn plan om op te stappen. Dat verklaarde Mohammad Reza Bahonnar, vicevoorzitter van het parlement. Ahmadinejad trok zich eind april wel enkele dagen terug uit het publieke leven, omwille van hetzelfde voorval.

Toen Khamenei weigerde het ontslag van Moslehi te aanvaarden en hem prompt zijn postje teruggaf, kon Ahmadinejad daar inderdaad niet mee lachen, wat leidde tot een gedurfde uitdaging aan het adres van de Opperste Leider: elf dagen lang liet Ahmadinejad zich niet in het openbaar zien, en weigerde hij zijn kabinetsvergaderingen voor te zitten. De aartsconservatieve ayatollah Mesbah Yazdi, voordien een supporter van Ahmadinejad, noemde die houding ‘afvalligheid van God’, en daarin werd hij bijgetreden door veel conservatieve parlementsleden. Khamenei sloeg al snel terug en liet verschillende Ahmadinejad-getrouwen arresteren.

De openlijke ruzie over Moslehi wordt in verband gebracht met een conflict over de positie van Esfandiar Rahim-Mashaei, de voormalige vice-president van Ahmadinejad en vandaag stafchef en nog steeds een trouwe bondgenoot. Nadat Moslehi geweigerd zou hebben om het ontslag van Mashaei als vicepresident terug te draaien, zou hij een vijand van Ahmadinejad geworden zijn. Maar Moslehi is wel ‘een mannetje’ van Khamenei: voor de presidentsverkiezingen van 2005 vertegenwoordigde hij Khamenei bij de Basiji-militie, een deel van de Revolutionaire Garde van wie Ahmadinejad vandaag ook steeds minder steun krijgt. Dat Ahmadinejad Moslehi viseerde, wordt door radicale conservatieve geestelijken ook gezien als een poging van de president om meer macht te krijgen over de inlichtingendienst, wat hem zou helpen bij de screening van kandidaten voor de komende parlementsverkiezingen in 2012. Volgens WikiLeaks-documenten zou Ahmadinejad Rahim-Mashaie als zijn opvolger zien, en die is gekant tegen een al te grote invloed van geestelijken op de politiek.

bronnen: Belga, eigen berichtgeving

Reacties staat uit voor Khamenei steunt Ahmadinejad en roept op tot kalmte

Opgeslagen onder Iran

Oog om oog: ‘mensenrechten’ in Iran

Justitie in Iran heeft de vergeldingsactie van een vrouw die blind is geworden, nadat een man haar zwavelzuur in de ogen had gespoten, gisteren voor onbepaalde tijd uitgesteld. De reden van het uitstel is niet bekendgemaakt. De vrouw, Ameneh Bahrami, wilde de man zaterdagmiddag in een ziekenhuis in Teheran zwavelzuur in beide ogen spuiten.

De man spoot in 2004 zwavelzuur in haar gezicht, omdat zij verscheidene huwelijksaanzoeken had afgewezen. Sindsdien is zij blind en is haar gezicht verminkt. Operaties in Spanje, waar zij nu woont, hebben geen baat gehad.

Bahrami reageerde naar verluidt woedend op het uitstel van de straf tegen de man die haar verminkte. Islamitische wetten laten toe dat een slachtoffer van een misdrijf met gelijke munt terugbetaalt.

Ik gruwelde toen ik las over deze straf, die de bijbelse uitdrukking ‘oog om oog’ wel erg letterlijk neemt. En toch schrok ik niet toen ik gisteren vernam dat de wraakactie was uitgesteld. Meer nog: ik had het verwacht. Het islamitische regime in Teheran heeft met deze zaak weer even de aandacht van de wereld gekregen, en het regime heeft met het nieuws over de vergeldingsactie vanuit zijn eigen zieke logica de wereld willen laten zien wat ‘islamitische rechtvaardigheid’ is. Nog niet zo lang geleden heeft president Ahmadinejad bijvoorbeeld het respect voor mensenrechten van zijn land geprezen.

Maar bij die zogenaamde ‘mensenrechten’ is het toch nog altijd de man die aan het langste eind trekt. Een vrouw die publiekelijk wraak mag nemen op een man: het is erg onwaarschijnlijk in Iran. Wrang bijkomend ‘voordeel’ (voor mij en vele anderen) hiervan is dat Bahrami haar gruwelijke straf niet mag uitvoeren. En dat waarschijnlijk ook nooit zal doen.

Reacties staat uit voor Oog om oog: ‘mensenrechten’ in Iran

Opgeslagen onder Iran

Het bitse gevecht van Ahmadinejad en Khamenei


Terwijl de media vooral naar de opstanden in de Arabische wereld kijken, rommelt het in Iran vandaag ook stevig. Nee, er zijn geen straatprotesten, nee, de Iraniërs bezetten hun pleinen niet, maar dat betekent niet dat er geen veranderingen aan de gang zijn – en dat zelfs aan de top van het Iraanse regime.

Wat ooit ondenkbaar was, is nu toch gebeurd: president Ahmadinejad, de man die met fraude de presidentsverkiezingen van 2009 won en daarin werd gesteund door Opperste Leider Ali Khamenei, heeft zich de afgelopen weken openlijk verzet tegen Khamenei.
Deze ongeziene confrontatie in de hoogste regionen van de Islamitische Republiek begon vorige maand met het ontslag van de Minister van Inlichtingen Heydar Moslehi door Ahmadinejad. Khamenei echter weigerde het ontslag te aanvaarden en gaf Moslehi prompt zijn postje terug. Daar kon Ahmadinejad niet mee lachen, wat leidde tot een gedurfde uitdaging aan het adres van de Opperste Leider: elf dagen lang liet Ahmadinejad zich niet in het openbaar zien, en weigerde hij zijn kabinetsvergaderingen voor te zitten. De aartsconservatieve ayatollah Mesbah Yazdi, voordien een supporter van Ahmadinejad, noemde die houding ‘afvalligheid van God’, en daarin werd hij bijgetreden door veel conservatieve parlementsleden. Khamenei sloeg al snel terug en liet verschillende Ahmadinejad-getrouwen arresteren. Ze werden er zelfs van beschuldigd ‘bovennatuurlijke krachten’ te gebruiken om het beleid van Ahmadinejad te bevorderen.
De openlijke ruzie over Moslehi wordt in verband gebracht met een conflict over de positie van Esfandiar Rahim-Mashaei, de voormalige vice-president van Ahmadinejad en vandaag stafchef nog steeds een trouwe bondgenoot. Nadat Moslehi geweigerd zou hebben om het ontslag van Mashaei als vice-president terug te draaien, zou hij een vijand van Ahmadinejad geworden zijn. Maar Moslehi is wel ‘een mannetje’ van Khamenei: voor de presidentsverkiezingen van 2005 vertegenwoordigde hij Khamenei bij de Basiji-militie, een deel van de Revolutionaire Garde van wie Ahmadinejad vandaag ook steeds minder steun krijgt. Dat Ahmadinejad Moslehi viseerde, wordt door radicale conservatieve geestelijken ook gezien als een poging van de president om meer macht te krijgen over de inlichtingendienst, wat hem zou helpen bij de screening van kandidaten voor de komende parlementsverkiezingen in 2012. Volgens WikiLeaks-documenten zou Ahmadinejad Rahim-Mashaie als zijn opvolger zien, en die is gekant tegen een al te grote invloed van geestelijken op de politiek.
Ahmadinejad heeft zondag tijdens een kabinetsraad Khamenei intussen uitvoerig geprezen, maar iedereen weet dat het er achter de schermen bits aan toe gaat. Benieuwd hoe deze strijd zich zal verderzetten. Zal Ahmadinejad, om wiens ontslag al eerder werd geroepen in het parlement, de eer aan zichzelf houden en er stilletjes van onder muizen? Of zal hij het gevecht aangaan met Khamenei, wat tot een openlijke en mogelijke bloedige confrontatie kan leiden? Of blijft hij gewoon en belooft hij gehoorzaam te zijn maar poogt hij niettemin Khamenei stokken in de wielen te steken?
Wat er ook van zij, er breken boeiende tijden aan in de Islamitische Republiek. Straatprotesten zijn er al een tijdje niet meer, maar het ziet er naar uit dat de veranderingen zich wel eens op een ander niveau zouden kunnen voltrekken.

Reacties staat uit voor Het bitse gevecht van Ahmadinejad en Khamenei

Opgeslagen onder Iran

Nieuwe column voor TehranReview

Mijn nieuwe column voor TehranReview, over de dood van Kambiz Roustayi, kan u hier lezen.

Reacties staat uit voor Nieuwe column voor TehranReview

Opgeslagen onder Iran