Het beschamende kleurboek van onze politici

Ik had me voorgenomen te zwijgen. Over de panda, en over het vervagende onderscheid tussen politici en televisiesterren dat door de commotie rond zaterdagavond pijnlijk werd blootgelegd.

Zwijgt stil, dacht ik. Je hebt geen zin om tot de categorie ‘verzuurd links’ te worden gerekend, en daarna uit te leggen dat je ergernis zich niet situeert ter hoogte van één zijde van het politieke spectrum, maar zich ook liet voelen toen Wouter Van Besien tijdens Music for Life naast Lesley-Ann Poppe zijn zangkunsten meende te moeten demonstreren.

Zwijgt stil, dacht ik. Schrijf verder aan je roman en zie niet om.

Maar toen ik daarnet las dat de SP.A op Twitter een foto postte van een rode kabouter die een pandabeer recht in de ogen kijkt, met als toevoeging ‘Bart is bijna klaar voor de moeilijke debatten’, vond ik dat zo belachelijk dat ik niet kon zwijgen.

Hou ermee op, dames en heren politici van dit land. Hou ermee op mezelf en honderdduizenden andere kiezers te behandelen als kleine kinderen die constant entertained moeten worden. Omdat we op 25 mei een bolletje rood moeten maken (en dat nog niet eens binnen de lijntjes) betekent dat niet dat we kleuters in de eerste klas zijn voor wie een complexe wereld zich handig laat samenvatten tussen de twee kaften van een kleurboek.

Hou op met uw gele, groene en rode kabouters. Als ik dan toch mijn toevlucht moet zoeken tot een kleur om mijn gevoel bij al deze schertsvertoningen te beschrijven, dan wel dat ik plaatsvervangend rood word van schaamte wanneer ik zie hoe mensen die zich over moeilijke en delicate kwesties moeten buigen de kiezer zo verbazingwekkend simplistisch durven toe te treden.

Met humor hebben uw panda’s en kabouters niets te maken. Overigens verwacht ik van onze politieke vertegenwoordigers geen humor. Ik verwacht ernst. Als u mij daardoor een droogkloot noemt, zal ik dat als een compliment aanvaarden.

In het boek waaraan ik werk, vertel ik hoe blij ik was toen ik voor de federale verkiezingen van 1999 voor het eerst mijn stem mocht uitbrengen. Ik werd kwaad op zij die klaagden dat ze hun stem moesten uitbrengen of zeiden dat ze gewoon blanco zouden stemmen.

Antipolitiek, antwoordde ik. Stemmen is een voorrecht, een geschenk en een feest.

Ik wou dat ik het vandaag met evenveel overtuiging kon zeggen, en ik wou dat ik niet in uw richting hoefde te kijken als onbetwiste aanstokers van de antipolitiek.

4 reacties

Opgeslagen onder Columns

4 Reacties op “Het beschamende kleurboek van onze politici

  1. Cecilia Beck

    Beste,
    deze column zou op iedere voorpagina van alle Belgische kranten moeten prijken in aanloop naar 25 mei.
    Blijkbaar hebben velen het in de politieke én media-wereld nog écht niet door dat je de ‘mensen’ niet verleid met struikelende panda-kostuums, kabouters met opgestoken vinger of blote kont, etc…. . Alhoewel … (?). Laat politici buiten het entertainment; het zou voor sommigen weliswaar een bescherming tegen zichzelve inhouden en ons ‘burgers’ vrijwaren van die lelijke kleur genaamd ‘schaamrood’ én ons tenminste het gevoel geven dat onze politici achter de schermen en in alle stilte met de ernstige zaken bezig zijn.
    Groet, Cecilia

    • Cecilia Beck

      ‘Verleid’ moet natuurlijk ‘verleidT’ zijn. Excuses hiervoor:-(. Groet, Cecilia.

  2. Johan Beuckels

    De schaamte deel ik niet. Waarom zou ik me plaatsvervangend hoeven te schamen voor die nitwitten? Mijn verontwaardiging is echter dezelfde.

  3. William Plas

    Beste Ann, verblijdt ons maar verder met jouw opiniestukjes … soms ben ik het niet helemaal eens, zelden totaal oneens en meestal verwoord je het zoals ik het zelf aanvoel. Ik erger me de laatste tijd ook mateloos aan de politiek. 50 jaar geleden geloofde ik in een sociaal-economisch Europa dat zou uitmonden in een monetaire unie. Vandaag is Europa een sociale ramp en als ik er mij op een winterse regendag eens toe verplicht naar Villa Politica te zien stijgt het Belgisch en nog veel meer het Vlaams schaamrood me naar de wangen. Ook aan de rol van de media erg ik me blauw want zij voeren politici te pas en te onpas op. Laat politici hun werk doen en hun verantwoordelijkheid nemen en vraag om uitleg of toelichting zodra er beslissingen genomen zijn ipv de debatten op straat te voeren en hen de pieren uit de neus te halen vooraleer er symptomen te bespeuren zijn.
    Vijf jaar geleden geloofde ik nog in de kracht van verandering via een goeie consensus. Vandaag stel ik vast dat in het woordenboek van de meeste politici consensus en respect ontbreken. Misschien is dit wel een symptoon van onze huidige samenleving.
    William