Onfris kerkelijk geurtje

Dit opiniestuk verscheen in De Standaard van 8 maart

Je kan er stilaan weddenschappen mee winnen: als mijn geboorte- en woonplaats Tielt het nieuws haalt, hangt er geheid een kerkelijk reukje aan. Voormalig inwoner Godfried Danneels als mogelijke opvolger van paus Johannes Paulus II: check. De Katholieke Charismatische Vernieuwing die Tielt als hoofdzetel koos: check. De Zusters van ’t Geloof die beweerden niet op de hoogte te zijn van het misbruik door Roger Vangheluwe in Huize Godtschalck: check. Het Sint-Andriesziekenhuis dat gisteren jarenlang misbruik door deken Leopold Lefebvre toegaf: double check.

Ik kaartte het misbruik van Lefebvre al aan in mijn debuut Vurige tong (2011), nadat een jaar eerder Norbert Bethune aan het licht had gebracht dat Lefebvre op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis patiëntes misbruikte. Bethune meldde reeds in 1988 het misbruik aan de zuster-directrice en het bisdom, maar zij ondernamen niets. Lefebvre tekende onder druk van Bethune uiteindelijk een schuldbekentenis, maar stierf in 2007 en werd nooit gestraft voor zijn daden.

Meer nog: in de zomer van 2011 was er in de Sint-Pieterskerk een heuse tentoonstelling over, jawel, ‘De dekens van het district Tielt en het decanaat Tielt’, georganiseerd in samenwerking met het stadsbestuur. Ik trok naar het hol van de leeuw en zag tot mijn verbazing dat op een van de panelen Lefebvre als een heilig man werd geportretteerd. Ik las onder meer een tekst die Lefebvre schreef toen hij vijftig jaar priester was, waarin hij, oh ironie, jubelt: ‘Priester-zijn is vriend zijn van de mensen en hen leren hoe ze allen broers en zusters zijn van elkaar.’ Op mijn site berichtte ik over de schandelijke verheerlijking van deze priester-misdadiger, en een week later werd het paneel verwijderd –  zij het stilzwijgend en zonder verontschuldigingen, want ‘zwijgt en doe voort’ is voor de kerk in Tielt nog steeds het devies.

Dat is het helaas niet alleen voor de kerk, maar ook voor veel van mijn stadsgenoten, bij wie het diepgewortelde katholicisme van deze plek schijnbaar in de genen is gaan zitten, zelfs als ze niet (meer) gelovig zijn. Over opgebroken voetpaden hoor ik moord en brand schreeuwen, maar waar waren de proteststemmen toen de kerkfabriek van Tielt voor de legislatuur 2008-2013 maar liefst 5,6 miljoen euro kreeg van het voormalige CD&V-bestuur? Wat gebeurt er met zo’n pak geld behalve kerken verwarmen die ook hier stilaan leeglopen? Toen ik daar ter voorbereiding van mijn boek een geestelijke over aansprak, stamelde hij alleen maar dat zijn kerk ‘toch prachtig gerestaureerd’ was, en we daar blij mochten om zijn. Aldus eisen priesters in mijn stad nog steeds hun op niets berustende morele superioriteit op, en heb ik weet van leerkrachten in onze katholieke scholen die bang zijn tegen de schenen van de kerk te schoppen omdat ze dan vrezen niet vast benoemd te worden. De intussen gepensioneerde deken van Tielt noemde me twee jaar geleden tijdens zijn pinksterhomilie overigens een ‘vuile tong’ omdat ik het had aangedurfd in mijn boek hemzelf en zijn kerk te bekritiseren.

De schuldbekentenis van het Tieltse ziekenhuis komt meer dan twintig jaar te laat. Een oord waar zwakke mensen verzorgd en beschermd moesten worden, werd een plek waar een priester ongestoord vrouwen kon misbruiken. Wat voor paus de witte rook uit Rome straks ook aankondigt: met deze kerk is het afgelopen, en daar ben ik allerminst rouwig om. Niet ik, mijnheer de deken, ben degene met de vuile tong; het is uw kerk die al eeuwenlang vuile handen heeft, en hun verderfelijke geur is met geen oceanen wijwater meer weg te wassen.

1 reactie

Opgeslagen onder Nieuws

Een Reactie op “Onfris kerkelijk geurtje

  1. Jan

    Lap er recht op!