Column ‘De Morgen’: Elvis the King

Ik mocht naar Amsterdam voor een interview over mijn nieuwe boek. In België steeg die dag Maria ten hemel op, maar in Nederland doen ze al een paar eeuwen niet meer aan heiligen die in ijltempo de aarde verlaten, wat me nog blijer maakte naar onze buren te kunnen sporen: daar zou niet alles de doodse sfeer ademen die ik op verplichte dagen vrijaf zo verfoei.

Toen de trein Amsterdam binnenreed, had ik er een reis van bijna vier uur opzitten, en ik moest en zou een koffie hebben voor ik de stad inging. De Burger King in het Centraal Station leek me geen goede plek voor een rustig moment, dus hield ik twee deuren verder halt bij Grand Café 1e Klas, perron 2B. Ik aarzelde even vooraleer ik binnenstapte: het was een chique etablissement dat de grandeur van een oude stationszaal uitstraalde, en in plaats van de hakken die ik straks voor het interview zou dragen, hingen aan mijn voeten de versleten teenslippers waarmee ik nog een wandeling door de stad wilde maken. Maar de ober stelde me gerust en wenkte me breed glimlachend naar binnen. Terwijl ik op zoek ging naar een plek bij het raam, zag ik tot mijn verbazing bij de bar een sneeuwwitte kaketoe op een boomstronk zitten. Hij was druk bezig zijn veren te wassen en schreeuwde af en toe enthousiast – een wonderlijke toevoeging aan het geluid van binnenrijdende en vertrekkende treinen, lepeltjes in porseleinen kopjes en pratende mensen.

Naast mij zaten twee dames; de ene een vijftiger, de andere een dertiger. Ik viel midden in het gesprek en hoorde de dertiger vertellen dat ze hoopte op genoeg subsidies om haar project te doen slagen. Ze keek daarbij ietwat angstig naar de vijftiger, die een tulband droeg waaruit een paar blonde Hollandse lokken bengelden.

“Nou, schat, hoef je me niet te vertellen, hoor, begrijp ik echt helemaal, ik vind het leuk om op een bepaald niveau na te denken, maar ik wil het als kunstenares natuurlijk ook overbrengen naar de mensen.”

De dertiger glimlachte.

“Nou ja, nee, zoals ik zei, het is inderdaad niet gemakkelijk, je zit altijd met die enorme kloof die je moet overbruggen. Ik heb je mijn cv gestuurd, dus heb je vast gezien dat ik in het verleden al een subsidie heb aangevraagd bij het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Ik heb een paar duizend euro gekregen, maar daar kan je het natuurlijk niet allemaal mee gaan doen.”

“Jeminee, nee, schat, natuurlijk niet. Ik zei het je al, op dat vlak vind ik de ethische positie van Betty zo leuk. Die had het dan over die kaderwissel en wat zoiets doet met je geest – wat me dan meteen weer deed denken aan Popper, weet je wel?”

De dertiger wilde aan een repliek beginnen, maar werd al snel onderbroken door de tulbanddame.

“Dat komt echt helemaal goed, schat. Ik ken de juiste mensen. Het is gewoon geweldig dat je iets met pluisjes wil doen.”

Ik was, jazeker, getuige van een gesprek over Beeldende Kunst. De dertiger wou “iets met pluisjes” doen. Wat precies werd me niet duidelijk, maar geen probleem, want dat wisten ook de dames zelf niet. Toen het Grote Woord “pluisjes” was gevallen, nam de dertiger haar iPhone ter hand. Ze zuchtte diep.

“Ik wil je graag een foto laten zien van mijn eerste concept, maar ach, nou, hoe werkt dat ding nou ook alweer – ik ben hier echt heel erg slecht in, hoor, mijn geest is niet gemaakt voor dit soort praktische dingen.”

De vijftiger knikte instemmend. Hier werd, voorwaar, een band gesmeed. De dames en hun pluisjes begrepen elkaar. Gelijkgestemde geesten, quoi.

Het gesprek ging nog even verder, en ik schreef de zinnen neer die u hier leest. Plots slaakte de kaketoe, die Elvis bleek te heten, een luide gil. Zijn geschreeuw overstemde de stemmen van mijn buurvrouwen, die geërgerd met de ogen rolden. Ik stond op en zag hoe Elvis naarstig aan een nieuwe wasbeurt van zijn veren begon. Een paar donsjes dwarrelden in het zonlicht naar de grond. De dames kakelden verder terwijl de kaketoe iets moois deed waarvoor hij niet de juiste mensen hoefde te kennen – iets met pluisjes.

Deze column verscheen in ‘Uitgelezen’ in De Morgen van 30 augustus 2011. De foto van Elvis komt van de site van Restaurant 1e klas, www.restaurant1eklas.nl

Reacties staat uit voor Column ‘De Morgen’: Elvis the King

Opgeslagen onder Columns

Reacties zijn gesloten.