‘Zo telkens weer, voor iedereen en elke keer’: het is de titel van mijn reportage in De Morgen van vandaag die ik schreef naar aanleiding van de Dag van de Verpleging morgen – 12 mei is namelijk de geboortedag van Florence Nightingale. Ik volgde een thuisverpleegster van het Wit-Gele Kruis tijdens haar ronde in het West-Vlaamse Moen. Bij deze: hulde aan alle verpleegkundigen, die telkens weer, voor iedereen en elke keer klaarstaan om mensen uit de nood helpen.
Een fragmentje uit de reportage, die u volledig kan lezen in de papieren krant of op uw tablet:
“Cyriel heeft spataders, en bovendien al een tijdje een ‘ulcus criris’ of open been — een zweer aan het onderbeen die ontstaat door een slechte doorbloeding van de aders. Echtgenote Anna kijkt vanop de bank toe hoe Feyske verzorgd wordt. ‘Hij is blij dat zijn ding niet volledig geneest’, grijnst ze, ‘want dan ziet hij Martine vaker.’ Anna vraagt of Martine de houten spatel waarmee ze zalf op Cyriels wonde aanbrengt niet wil breken. ‘Ik heb er nu al tekort, Martientje’. Dan, tegen mij: ‘Ik steek er mijn stoof mee aan.’ Schaterlach. ‘Nee, niet waar, ik bewaar ze om tussen mijn zaaisels te zetten, zodat ik weet wat ik waar heb geplant.’ Uit de wonde van Cyriel groeien bloemen – ziekenzorg kan dus voorwaar ook poëtisch zijn.”
